Tag Archives: Philippines

Switchfoot live in Manila 2011.

30 Apr

Among all the alternative/rock bands that I like, Switchfoot has gotta be my favorite. Good thing they decided to go back here in Manila after their last visit 4 years ago. (Wasn’t able to watch that one)

Been waiting for the concert since February when I first read they were stopping by the Philippines as part of their Hello Hurricane album promotion. Good thing I got discounted tickets! (2 for the price of one! Courtesy of Beeconomic.com)

We arrived at the Philsports Arena (formerly ULTRA) at around 7pm. Went in line to claim our tickets right away. (waited in line for 30 minutes) The gates opened passed 7:30pm.

Everyone eager to get inside!

The show started at around 8:30pm. The front act was Imago who sung 3 of their songs. Bummer as I didn’t know any of their songs. They were nice to listen to by the way.

Front act: Imago. They played Akap, Sundo and Effect Desired None.

Switchfoot then formally kicked off the concert with The Sound. The crowd went wild! It was all good music from then on. They played 14 of their songs, which was a mixture of old and new. They exited the stage after their last song We Are One Tonight then went back for another 3 song encore.

One of the concert highlight was when when vocalist Jon Foreman asked for the lights to be turned off. The whole place looked as if it was filled with fireflies.


Then Jon asked everyone to simultaneously take a picture. The whole arena was filled with flashes from thousands of cameras.

Simultaneous camera flashes!

Jon also went down the stage and onto the the ringside to be with the fans as he was singing The Shadow Proves the Sunshine. Also, Jon said something like “I thank you (the Philippines) for giving me one of my best friends, Jerome Fontamillas”. Jerome was born here in the Philippines!

It was definitely a great night. Kudos and more power to Switchfoot! Thank you for coming over and giving us a great show!

Here’s the setlist:

  1. The Sound
  2. Stars
  3. Bullet Soul
  4. Gone
  5. Your Love is a Song
  6. Free
  7. Always
  8. Awakening
  9. Meant to Live
  10. Mess of Me
  11. Learning to Breathe
  12. This is Home
  13. We Are One Tonight – The Shadow Proves the Sunshine

Encore:

  1. Only Hope
  2. Hello Hurricane
  3. Dare You to Move

Switchfoot is Jon Foreman (vocals/guitar), Tim Foreman (bass), Chad Butler (drums), Jerome Fontamillas (keys/guitar) and Drew Shirley (guitar).

Mang Inasal

6 Mar

Have you tried Mang Inasal yet? I encourage you to! It’s one of the fastest growing fastfood chain here in the Philippines and for good reason. They serve great chicken “inasal”, dirt cheap!

The PM2 meal.

I can’t remember the first time I ate at Mang Inasal. All I can remember is that I fell in love with their chicken after my first bite. For only Php99, you get almost half a chicken (my favorite part is the Pecho or breast) unlimited rice and soup. Yes, you read it right. Unlimited rice. Beat that, Jollibee!

“E teka, bakit ba ko ingles ng ingles?”

Sabi ko nga, masarap sa Mang Inasal. Kaya nga yung lagi akong di nakakakain dito dahil laging mahaba ang pila. Yung sabaw nila ay sabaw ng sinigang. Sarap ka-partner nung inihaw na manok pati kanin. Lagi akong nakaka-dalawang rice dito pero andami paring natitira sa manok. Madalas ko pa ngang tini-takeout e. Marami pa silang ibang putahe tulad ng Bangus at Beef Sinigang, Bangus Sisig, Pork Barbeque, Pinoy Burger at mga desserts. Pero isa pa lang natitikman ko sa lahat ng yun, ang paborito kong PM2 (a.k.a. Pecho).

Pecho part, up close.

So kung nagiisip ka kung saan masarap kumain at mura, subukan mo sa Mang Inasal. Tiyak, di ka magsisisi.

My Palawan Getaway: Day 1

18 Feb

Last February 12, my wife showed me Palawan’s great beauty. We went there for a 3-day tour and this is my personal account of the journey. We stayed at Puerto Princesa by the way.

The earliest flight to Puerto Princesa, Palawan via Cebu Pacific leaves Manila at 8am. Not much to tell except that we arrived at Palawan 20 minutes early than what was scheduled. Pretty neat. Score 1 for CebuPac.

An hour after arriving, I did what most would consider a waste of precious time. I slept. Can’t blame me. I wasn’t sure where to go just yet. Another hour passed, we had lunch. After lunch, I rented a tricycle as my service around the city with Kuya Richard as my pilot. *People here are so used of dealing with tourists that Kuya Richard was the one who planned my itenerary for me. 🙂

2:30pm

Start of my tour! First stop, a convenience store for batteries!

2:40pm

Looked down and saw my shorts and shirt drizzled with motor oil. Apparently, the motor oil cap burst open while we were moving. Nothing to be upset about as Kuya Richard was extremely apologetic and it was nobody’s fault. I know smell motor oil. Not the insect repellent I was thinking about.

2:50pm

On our way to Crocodile Farm, Kuya Richard told me of their annual tree planting activity at one of the mountains there. Everyone able would go to the mountains and plant a tree. Transportation is provided by the municipal government.

2:55pm

Crocodile Farm! Had to wait awhile since they let people in only every 30 minutes. Saw a huge 60-year old crocodile! And I mean huge! There are also some other land animals and birds within the park. Spent a good hour inside.

4:00pm

Off to Butterfly Farm!

4:10pm

Butterfly Farm is a small place full of different types of butterflies and moths. They were already calm when I entered. If you want to see them fluttering all over the place, better visit when the weather’s hot. Stayed for 20 minutes. Might’ve been shorter if not for Kuya Caretaker’s informative lecture.

4:35pm

Mitra’s Mansion. Not much to see here. More of a stopover than an actual attraction. Its a mansion on top of a hill overlooking some mountains and a field.

4:50pm

Baker’s Hill! This one looks more like a hotel/restaurant/outdoor park/mini zoo/garden rolled into one. They sell their famous Hopia hot off the bakery. It has been renovated to a pasalubong shop/stopover for tourists. The garden here is quite nice.

My tour was cut short as I need to head back the hotel and wash up for dinner at the also famous KaLui restaurant. We made a quick stop to St. Peter’s funeral parlor for a photo inside a pink coffin.

I’ll be posting information on the places I visited while I was in Palawan in a few days. 😉

Ganito kami noon, paano kayo ngayon?

31 Oct

Ladies and gentlemen, today’s guest blogger, Mr. Michael “Komikoy” Castillo!

Ganito kami noon, paano kayo ngayon?

Photo courtesy of University of Wisconsin - Madison Libraries

View of Avenida Rizal from Carriedo Street. Circa: 1960s

“When was the last time technology made you smile?” Ito yung “Tagline” na nabasa ko sa isang billboard ng napadaan ako sa isang sosyal na underpass sa Makati. Ipods, Plasma TV’s, Internet, cellular phone/computer upgrades at kung anu-ano pang gadgets na nagsilabasan. Karamihan ay natutuwa sa “fast-paced” lifestyle na ganito. Ang ilan, mas pinili pa rin ang mas simpleng pamumuhay na nakagawian.

Kasama ako sa mga “Marcos Babies” Circa sitenta ba. Lumaki ako na ang TV namin ay black and white na de-kabinet pa. Nagkaron lang kami ng colored TV na 14 inches nong mga 1987 na ata, kung saan ang unang-unang palabas na napanood ko ay “Gabi ni Dolphy”, isang variety show na tribute patungkol sa kanya. Noon ko rin lang nalaman na Red and Blue pala ang kulay ni Optimus Prime. Babad ako sa TV noon. Bukod sa 80’s Saturday morning cartoons, ang isa pang hit na children show noon ay yung “Uncle Bob’s Lucky 7 Club” sa Channel 7. Lahat ng mga bagong laruan na papalabas pa lang Shoemart (SM) tulad ng G.I Joe ay fini-feature at ginagawang game prizes. Isa pang magandang palabas noon ay mga situational comedy o “sitcoms”. Karamihan ng tema ay patungkol sa buhay ng pamilyang pinoy tulad ng “Happy House“, “2+2” at syempre “John En Marsha” ni Ading Fernando. Pero ang pinakapaborito ko ay ang “Iskul Bukol” na isa na sigurong maituturing na pinakasikat na comedy series sa Phil Pop Culture.

Bukod sa mga TV shows, maraming mga magagandang pelikula nong 80’s mapa drama, comedy o horror man. Sabi nila, namatay na raw ang Film Industry dito dahil sa “Hollywood” takeover. Mas maganda at mas ginastusan daw kasi ang mga Western films. Sa kin, di porke foreign films e maganda na. Kakabit na siguro natin yung “Colonial Mentality” na pag gawang foreign ay maganda na. Para sa kin di Hollywood ang pumatay sa industriya ng pelikulang Pilipino kundi ang Pilipino mismo. Noon, maraming magagaling na writers at director na dekalidad ang mga gawa – pinagisipan. Ngayon, okay lang na maging “Sell-Out” basta’t kumita lang ng pera. Ang nagagawa nga naman ng komersyalismo. Ang nauuso pa ngayon ay mga Independent films o “Indie” at experimental films. Walang rules, kahit anong gusto mong gawin, kahit sinong bumida, kahit di kamahalan at kagandahan ang gamit mo basta’t may materyal ka, SHOOT! Sabi nga ng isa sa mga pioneer filmmaker na si RoxLee, Libog! Kailangan may libog ka sa gingawa mo. Passion kumbaga. Sa high-tech na panahon ngayon, kahit sino pwedeng gumawa ng Indie film. Nakakalungkot lang, masyadong nagasgas ang pag “label” ng salitang ‘to. Di ako nagaral ng film, pero it doesn’t take a genius para malaman mong marami ng sumasakay sa trend at nagpapangap na Indie film ang ginagawa nila sa kabila ng panay ang promosyon, exposure at publicity stint para kumita ang pelikula.

The Old Cine Odeon was now replaced with a mall. Credit to Dennis Villegas.

Speaking of pelikula, malaki na rin ang improvement ng mga sinehan. Nong araw, ang sinehan wala sa loob ng Mall. Tabi-tabi lang sila. Naaala ko, kasi dati nong nanood kami ng Mommy ko ng sine sa may ODEON Cinema sa Avenida. Palabas noon yung Horsey-Horsey Tigidig.. Tigidig ng TVJ trio at noong crush kong si Maricel Soriano. Utang na loob ko rin sa Nanay ko, na nakilala ko ang Fiesta Carnival at C.O.D sa Cubao. Bihirang bihira sa mga 70’s,80’s babies na di pa nakakarating dito. Sa C.O.D ko unang nakita yung mechanical mannequin show, sabi ko WOW! Galing! Pagkatapos, pupunta kaming Fiesta Carnival kasama ang Ate ko. Sya sa Merry Go Round at ako naman ay sa Horror House na may mini train ala Love Tunnel. Sama mo pa yung lifesize na tren na umiikot sa buong karnabal habang bibanatan ko yung hotdog waffle on stick at Magnolia Chocolait. Kadalasan tuwing magpapasko. Masarap ang Pasko noon, makulay ang daan, maraming mga batang nagka-karoling at medyo ligtas pa mag-simbang gabi. Importante at requirement na magkakasama ang pamilya sa Noche Buena.
Dalawa pa sa pinakasikat na pasyalan noon Ang Manila Zoo, kung saan may Giraffe pa at Orangutang nanunura pag inasar mo. At ang Rizal Park o mas kilalang Luneta. Dito ko nakaexperience sumakay ng local Double-Deker bus na kung tawagin ay MATORCO.Sarap ng feeling, 2 kami ng Nanay ko nakasakay sa 2nd flr ng open-top bus, inaabot ko yung mga dahon sa puno habng umiikot ang ruta ng bus sa Roxas Blvd.

The Love Bus

Nakakalungkot lang dahil sa ngayon, karamihan sa mga napuntahan kong pasyalan ay wala na. Ang Matorco at Love Bus ay napalitan na ng FX. Ang Fiesta Carnival, ginawa ng Shopwise. Ang C.O.D giniba na rin. Matatanda at nagpapayatan na ang mga hayop sa Manila Zoo. Bungal na ang minsang naturingang mapanganib na buwaya, wala na rin ang tinitingalang Giraffe ng mga bata at ang balita ay sooner or later, maaring isara na rin ang Zoo. Ang Luneta, na nooy pasyalan ng pamilya ay ngayo’y nakabuo na ng panibagong pamilya. Pamilya ng mga holdaper, snatcher, bugaw, prostitutes at mga adik. Mga binaboy na lumang sinehan na mas malinis pa ang koral ng baboy kung tutuusin. High-tech na gamit at mga laruan na nakakatulong sa ‘tin para maging technology literate tayo e sya ring instrumento sa mga ibat-ibang klaseng krimen. Internet at gaming technologies na nagtuturo sa mga kabataan ng maagang kaalaman sa sex and violence. Sama mo pa ang pagpalit ng “virtual” sa “real” human interaction.

Wala naman talagang masama sa panahon ngayon. May mga tao sigurong sadyang Technophobes, o talagang mas pinili sa nakasanayang pamumuhay dahil sa magandang sentimyentong naiwan sa kanila. Ilan lang yan sa mga magagandang expiryens ko noon. Di ko ‘to sinulat para magwento ng mini-bio ko kundi para magkaron lang ako ng comparison at self-realization sa mga bagay na ayaw kong i-let go at ang mga bagay at pagkakataong nami-miss ko na dapat palang subukan sa panahon ngayon – Coping with changes ika nga. Uulitin ko, di kinakailangan na sa lahat ng oras ay sumunod kung ano ang uso at kung ano ang dinidikta ng Society. Basta kung saan ka masaya at komportable di mo kailanagan sumakay sa umaapaw na Bandwagon. Kung magkakaron ako ng Time Machine ala Marty McFly at papipiliin ako kung anong panahon ko gusto, e halatang halata na siguro kung anong sasagutin ko.

Micoy is a dear friend from my brief stay at HSBC Manila Care. Super funny, able to fuse humor in just about anything! A guy who’s fascinated with anything and everything vintage. Sporting his 80’s looks with his Fred Perry’s and sunglasses, this man is actually from the past and is a constant reminder of the glory that was the 80’s.

Pinoy Street Food Guide: Fishballs

1 Oct

Don’t you just love street food? Sa gilid ng simbahan, sa tabi ng munisipyo, sa loob ng palengke o sa harap ng eskwelahan, makakakita ka ng nagbebenta ng nito. Iba’t ibang uri ng mga equipments ang gamit. Mostly mobile tulad ng bike na may sidecar or kariton para madaling lumipat ng pwesto. Tatak na yata talaga ng pinoy ang pagkain ng street food at kahit marami na sa mga ito ang naka-penetrate na sa malls (tulad ng Scramble at Kwek-kwek), wala pa ring tatalo sa experience ng pagkain sa gilid ng kalsada.

Sigaw ni nanay, “Anak! Bakit ka bumili nyan?! Madumi yan!” Ang di nya alam, ay laging bumabanat ng lamang loob at palamig si tatay bago umuwi. Hehe. Masarap, mura at mabilis mabili, eto ang choice na meryenda ng mga taong nagmamadali at medyo nagugutom, pero ayaw masyadong mabusog para makakain pa sa bahay. At, sa dami ng choices, daig pa ang foodcourt ng SM.

Let’s delve into the world of street food! First off, everyone’s favorite… fishballs!

  • Name: Fishball
  • Can be bought at: Kung saan-saan. Kadalasang nilalako ng mga manong na naka padyak o kariton na de tulak sa harap ng schools or sa mga munisipyo. Kahit saan basta madaming nagdadaang tao. Sa hapon ito lumalabas dahil mainit sa tanghali.
  • How to buy/eat: Habang niluluto yung fishball sa kawali, kumuha ng stick. Humanap ng napupusuang Fishball at tuhugin. Kapag puno na ang stick, gamitin ang pangtulak sa gilid ng kawali para umatras ang mga nauna nang naituhog na Fishball. Isawsaw sa paboritong sauce. May maanghang na toyo at sauce at mayroon ding matamis na sauce. Kung gusto pang mag-round 2, tuhog lang ulit sa kawali gamit ang iyong stick. Kapag tapos nang kumain, magbayad. Note: Minsan may mga nagbebenta ng fishball na hindi alam kung ilan ang iyong nakuha kaya ikaw na mismo ang magsabi sa kanya kung ilan ang iyong nakain. Maging matapat! Fishball lang yan!
  • Other features: Kadalasang kasama ding binebenta ang Squidballs at Kikiam. Minsan mayroong ding binebentang palamig or manggang hilaw.
  • Price range: Fishball – Php 0.50 (All over the Philippines yan!) Kikiam – Php 1.00, Squidball – Php 2.00, Palamig – Php 5.00
  • Interesting Facts: Siguro naman by now alam mo nang gawa sa isda ang fishball. FISHball nga e. Sa Dasmarinas Cavite, bawal magbenta ang mga street vendor lalo na ang mga magpi-Fishball kung hindi sila magbibigay ng lalagyang papel kung saan pwedeng ilagay ang nabiling Fishball kasama ang sauce. Iniiwasan kasi nila ang paulit-ulit na pagsawsaw ng mga bumibili sa sauce na maaaring maging sanhi daw ng pagkahawa sa sakit. May mga vendor nga na nasa squirt bottle na ang sauce para wala na talagang sawsawan.

Natawa ako sa natanggap kong text message dati tungkol sa Fishball. Ang sabi, “Buti pa lahat ng bilihin nagmahal na. Ako singkwenta pa rin! – Fishball”. Which is really true. Bata pa ko 50 centavos na ang fishball. Hanggang ngayon ganun pa rin ang presyo. Siguro kapag nagtaas ng presyo ang Fishball magkakaroon ng people power. Haha.

Don’t you just love street food? Sa gilid ng simbahan, sa tabi ng munisipyo, sa loob ng palengke o sa harap ng eskwelahan, makakakita ka ng nagbebenta ng nito. Iba’t ibang uri ng mga equipments ang gamit. Mostly mobile tulad ng bike na may sidecar or kariton para madaling lumipat ng pwesto. Tatak na yata talaga ng pinoy ang pagkain ng street food at kahit marami na sa mga ito ang naka-penetrate na sa malls (tulad ng Scramble at Kwek-kwek), wala pa ring tatalo sa experience ng pagkain sa gilid ng kalsada.

Sigaw ni nanay, “Anak! Bakit ka bumili nyan?! Madumi yan!” Ang di nya alam, ay laging bumabanat ng lamang loob at palamig si tatay bago umuwi. Hehe. Masarap, mura at mabilis mabili, eto ang choice na meryenda ng mga taong nagmamadali at medyo nagugutom, pero ayaw masyadong mabusog para makakain pa sa bahay. At, sa dami ng choices, daig pa ang foodcourt ng SM.

Let’s delve into the world of street food! First off, everyone’s favorite… fishballs!

  • Name: Fishball
  • Can be bought at: Kung saan-saan. Kadalasang nilalako ng mga manong na naka padyak o kariton na de tulak sa harap ng schools or sa mga munisipyo. Kahit saan basta madaming nagdadaang tao. Sa hapon ito lumalabas dahil mainit sa tanghali.
  • How to buy/eat: Habang niluluto yung fishball sa kawali, kumuha ng stick. Humanap ng napupusuang Fishball at tuhugin. Kapag puno na ang stick, gamitin ang pangtulak sa gilid ng kawali para umatras ang mga nauna nang naituhog na Fishball. Isawsaw sa paboritong sauce. May maanghang na toyo at sauce at mayroon ding matamis na sauce. Kung gusto pang mag-round 2, tuhog lang ulit sa kawali gamit ang iyong stick. Kapag tapos nang kumain, magbayad. Note: Minsan may mga nagbebenta ng fishball na hindi alam kung ilan ang iyong nakuha kaya ikaw na mismo ang magsabi sa kanya kung ilan ang iyong nakain. Maging matapat! Fishball lang yan!
  • Other features: Kadalasang kasama ding binebenta ang Squidballs at Kikiam. Minsan mayroong ding binebentang palamig or manggang hilaw.
  • Price range: Fishball – Php 0.50 (All over the Philippines yan!) Kikiam – Php 1.00, Squidball – Php 2.00, Palamig – Php 5.00
  • Interesting Facts: Sa Dasmarinas Cavite, bawal magbenta ang mga street vendor lalo na ang mga magpi-Fishball kung hindi sila magbibigay ng lalagyang papel kung saan pwedeng ilagay ang nabiling Fishball kasama ang sauce. Iniiwasan kasi nila ang paulit-ulit na pagsawsaw ng mga bumibili sa sauce na maaaring maging sanhi daw ng pagkahawa sa sakit. May mga vendor nga na nasa squirt bottle na ang sauce para wala na talagang sawsawan.

Natawa ako sa natanggap kong text message dati tungkol sa Fishball. Ang sabi, “Buti pa lahat ng bilihin nagmahal na. Ako singkwenta pa rin! – Fishball”. Which is really true. Bata pa ko 50 centavos na ang fishball. Hanggang ngayon ganun pa rin ang presyo. Siguro kapag nagtaas ng presyo ang Fishball magkakaroon ng people power. Haha.

“Pare, panis ka sa chicks ko!”

22 Sep

Marahil meron din nito sa harap ng elementary school nyo. Si Kuya o si Ate nag-aabang sa kung sino man ang gustong “bumunot” at hulaan kung anong number, letter o symbol ang lalabas sa kapirasong papel kapag ito’y binasa ng tubig.

Kahit isang beses di pa ako nanalo sa ganun. May mga nakikita akong bata na itinataas pa sa araw yung papel para makita kung may “bakat”. Yung iba naman pinipitik-pitik pa. Sa sampu sigurong sumubok nun, isa lang nananalo. Tsamba pa yun kung minsan. Malamang sisiguraduhin ni manong na bawi sya sa puhunan nya kaya hindi ganun kadali ang manalo.

Isa sa mga madalas nilang premyo ay mga sisiw. Minsan plain na sisiw lang. Minsan may kulay. Minsan naman mga itik.  Kapag may nakita kang batang nanalo ng kahit alin man sa mga yan, asahan mo na wala pang isang linggo e patay na ang kawawang ibon dahil sa pagka-lamog o kaya’y di pagkain. O baka natapakan ni tatay. Tsk tsk. Minsan, may premyo din na mga mamahaling laruan tulad ng Gameboy at Game-and-watch. (Mahal ba ang game and watch? Siguro.) Hindi ko alam kung totoong gumagana pa yung mga yun o kung talagang may mga nananalo.

Mga bata talaga. Madaling mauto. Hehe.

Credit Cards: Pinas Edition

10 Sep
Credit cards

Image via Wikipedia

 Do you own a credit card? Do you want to have one? Do you have one but are having a hard time managing it?

In the next couple of days, I’ll be blogging about credit cards. (from here on lets call them CC) The title says Pinas Edition because I’ll be dealing primarily with CCs issued in the Philippines. I’ve been a CC owner for more than a year now. I was also a previous employee of a local bank that offers CCs.  My goal is to give you a beginner’s guide to having, owning and maintaining a CC. I’ll try to keep the financial jargons to a minimum so people with zero credit card exposure could still follow.

My outline looks something like this:

  1. Why do I need a credit card?
  2. How do I get one? (banks that offer CCs, their requirements, procedures in applying)
  3. How to use and maintain one. (card activation, terms and conditions, special features, cut-off and due date, charges)
  4. Dangers of owning a CC.
  5. Hope for previous CC owners who were not able to handle their accounts well.

Please do understand that I’m not an expert in this matter. Everything I’m sharing is from my personal experiences and information I got from researching and asking. If you think I forgot an important topic, please let me know.

Stay tuned!

“Ber” is finally here!

1 Sep
House decorated for Christmas. Jeffreys Bay, E...

Image via Wikipedia

Today marks the beginning of the so-called “ber” months. Ber because the remaining 4 months on our calendar all ends in -ber.

Here in the Philippines, people anticipate the last few months of the year probably because of the barrage of happy events that are to happen.

We have all souls/saints day (although a time of remembering loved ones who passed away, its still a cherised tradition as it brings families together). Then we have the salary bonuses coupled with sales on almost every mall.

Of course, Christmas! An event all of us look forward to. The parties, the reunions, the gift giving! The love and the warmth of Christmas in the Philippines is unlike any other.

Expect to see Christmas countdowns on TV, radio and even the internet anytime soon because the ber months are here. =)

%d bloggers like this: